يلدا ، شبي بلند كه به ايزد مهر پيوند ميزنند .
صحبت حكام، ظلمت شب يلداست ، نور ز خورشيد جوي، بو كه برآيد (حافظ)
ايرانيان قديم شادي و نشاط را از موهبت هاي خدايي و غم و اندوه و تيره دلي را از پديده هاي اهريمني مي پنداشتند. مراسم نوروز، جشن مهرگان، جشن سده، چهارشنبه سوري و شب يلدا و سنت هاي ديگر در واقع بيانگر اين حقيقت است كه ايرانيان پس از رهايي از بيدادگري و ستم به شكرانه بازيافتن آزادي، جشن برپا مي ساختند و پيروزي نيكي بر بدي و روشنايي بر تاريكي و داد بر ستم را گرامي مي داشتند.شب يلدا نيز يكي از اين موارد است. در دوران كهن، شب مظهر تاريكي و تباهي و وحشت بوده و اغلب سعي مي كردند كه شب هنگام با افروختن آتش و افزودن نور، خانه روشن باشد. تا پليدي و تباهي در آن راه نيابد. شب يلدا طولاني ترين شب ها است. يعني تسلط تاريكي بر زمين از تسلط نور خورشيد و روشنايي مي كاهد. و چون فرداي اين شب روشنايي بر ظلمت غالب و روز طولاني مي شود، ايرانيان تولد دوباره خورشيد را كه مظهر روشنايي است جشن مي گيرند.
فال حافظ بى شك جزو لاينفك سفره و مراسم اين شب است كه از قرن ۱۸ به بعد رواج يافته است. يلدا شب بيدارى است. شب دراز مهربانى، شب مهرباوران و مهرياوران، شب مهرگستران و مهركاران. يلدا شب گل آتش است. آتش جاودانه، آتش خاموشى ناپذير عشق. آتش تابناك مهربانى، آتش اميد، آتش شوق و اشتياق، آتش شورانگيز وصلت، شفقت و ايثار و نوع دوستى.
+ نوشته شده در ۱۳۸۹/۰۹/۳۰ ساعت توسط فروغ
